Ég held að eina ástæðan fyrir því að Mogginn er ekki dauður fyrir nokkrum árum er að Gunnar Smári Egilsson keypti ekki stórkostlega “viðskiptahugmynd” mína. Ég hitti hann á förnum vegi og bauðst til að selja honum plottið fyrir hálfa miljón. Hugmyndin var sú að Fréttablaðið gæfi út kálf einu sinni í viku sem héti “Íslendingaþætti” (eins og fylgdi Tímanum í denn) og þar væru birtar allar minningargreinar sem bærust, auk ættfræðiþáttar og greina um um minnisverða Íslendinga í stíl hins “þjóðlega fróðleiks”.

Hvað skyldu það vera margir sem eru áskrifendur og lesa Moggann fyrst og fremst vegna dánartilkynninga og minningagreina?

Nú er Styrmir að hætta á Mogganum. Allir bíða spenntir eftir því hvaða breytingar verða á blaðinu. Ég tók eftir forboða breytinganna á Lesbókinni í dag eins og HUX. Og mér líst ekkert á þennan “nútíma” í “menningarblaðinu”. Reyndar hefur mér þótt Lesbókin skelfilega ómerkileg hin síðari ár. þar er sjaldan eitthvað af viti. En kannski er það vegna þess að ég heng ekki með í öllu þessu pómóbulli í bland við sálgreininguna sem syndir iðulega einhvers staðar rétt undir yfirborðinu. Svo ekki græt ég þó Lesbókin breytist í poppað blað fyrir þá sem nenna ekki að lesa.

Líklega deyr Morgunblaðið. Nema ritstjórinn átti sig á því að blaðinu er fyrir bestu að vera sem allra leiðinlegast. Bestu blöðin eru leiðinleg. Í þeim er lítið slúður um fólk sem er frægt fyrir að vera frægt. Þau hampa ekki öllu fólki í skemmtanabrarnsanum eins og það sé samansafn listamanna. Í góðum blöðum er óskaplega mikið lesmál sem gerir þau leiðinleg og reynt er að hafa myndir ekki of stórar svo þær taki ekki pláss sem nýta má fyrir enn leiðinlegri prentstafi. Efnið í góðum blöðum er líka óskaplega leiðinlegt. Það nægir ekki að lesa fyrirsögnina og fyrstu þrjár setningarnar. Maður verður að lesa einhverja langloku þar sem skrifað er af skynsamlegu viti þannig að það eru bara fáir sem sem nenna að lesa sig svo djúpt inn í merginn.

Mogginn á ekki að keppa við fríblöðin. Hann á að vera nógu leiðinlegur til þess að maður verði að kaupa hann. Ef hann verður skemmtilegur og léttur er ástæðulaust að kaupa hann. Ég fæ tvö svoleiðis blöð í póstkassann minn með góðum aukaskammti dag hvern af auglýsingapósti.

Það varð Morgunblaðinu til happs að hugmynd mín um að deyða blaðið fékk ekki hljómgrunn. Nú gef ég þeim ráð sem mun bjarga blaðinu: Leitist við að hafa Moggann eins hrútleiðinlega og hægt er! Það verður þjóðinni til heilla og blaðinu til bjargar.